بچه های خوب ادبیات

 

ادامه نوشته

غزلی ازحافظ

نه هر که چهره برافروخت دلبـــــری داند		نه هر که آینه سازد سکنـــــــدری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست		کلاه داری و آیین ســــــــــــروری داند
تو بندگی چـــــو گدایان به شرط مزد مکن		که دوست خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت ســــــــــــــــوزم		که در گداصفــــــــــــتی کیمیاگری داند
وفا و عهد نکــــــــــــــو باشد ار بیاموزی		وگرنه هر که تو بینی ستمگری دانــــد
بباختــــــــــــــــــــــــم دل دیوانه و ندانستم		که آدمـــــــی بچه‌ای شیوه ی پری داند
هزار نکته باریکتر ز مـــــــو این جاست		نه هر که سر بتراشد قلنــــــــدری داند
مدار نقطه بینـــــــــــش ز خال توست مرا		که قــــدر گوهر یک دانه جوهری داند
به قد وچهره هرآن کس که شاه خوبان شد		جهان بگیرد اگر دادگستـــــــــــری داند
ز شعر دلکــــــــــــش حافظ کسی بود آگاه		که لطف طبـــع و سخن گفتن دری داند